Gdy już wszystko zmasakrują i wyszydzą
czego nie da się przemienić w duży szmal
gdy dokładnie już zakreślą nam horyzont
czy nas będzie jeszcze wtedy stać na żal

Złoty cielec znów się wdrapał na cokoły
i czciciele jego tworzą zwarty tłum
nie ma czasu na rozterki, subtelności i półtony
muzykanci grają tylko w skali dur...

    Płyń, ballado, za balladą
    nieś melodio wiersza treść
    dźwięcz gitaro dobrą miarą
    z tobą wszystko da się znieść

    Płyń, ballado, za balladą
    znaj melodio wagę słów
    zostań z nami, śpiewaj z nami
    porzuć zgiełk, porzuć tłum...

Czy znajdziemy w sobie jeszcze tyle siły
by nie poddać się watahom tępych pał
czy się tylko niepotrzebnie ośmieszymy
bo nasz głos tak anemicznie będzie brzmiał

Czy na wszystko będzie trzeba zamknąć oczy
i uciekać w rezerwaty naszych snów
bo ten świat stworzony wokół wyda nam się całkiem obcy
i nie będzie sensu pozostawać tu...

    Płyń, ballado, za balladą (...)

 

Ateny, sierpień 1998 r.