Jonaszowi

Tej poezji, co być może drzemie w nas
doszukuję się ostatnio coraz trudniej
Coraz trudniej o milczenie i o czas
coraz szybciej przelatują maje, grudnie...

Chociaż Ziemia wciąż tak samo kręci się
mnie się zdaje, że wiruje coraz prędzej
Ta epoka niebezpiecznie szybko mknie
i niedobre przyszły czasy dla poezji...

    Mało kto rozumie mowę drzew
    mało kto podnosi wzrok do gwiazd
    mało kto chce słyszeć ognia śpiew
    może ty, może ja...

Tej poezji, co być może drzemie w nas
poszukuję dziś uparcie niczym Syzyf
Chcę, by drgnął choć raz niejeden serca głaz
i łza srebrna w czyimś oku się zaszkliła...

Choć już dawno porwał nas w szalony wir
świat, co miga za oknami naszych oczu
podarujmy sobie czasem parę chwil
mimo wszystko czasem dajmy sobie spokój...

    Mało kto rozumie mowę drzew
    mało kto podnosi wzrok do gwiazd
    mało kto chce słyszeć ognia śpiew
    tak jak ty, tak jak ja...

 

30.04.1995, Ateny